پيامبر ، دوباره آياتى نازل شود . و تا آن زمان كه وحى بطور كامل منقطع نمىشد ، تأليف سوره‌ها به عنوان يك كتاب صحيح نبود وحى نيز منقطع نمىشد ، مگر اين كه عصر نبوت تمام شود و وحى الهى كامل گردد . » جواب ما به صاحب التمهيد اين مطلب را تمام نويسندگان تاريخ قرآن ذكر كرده‌اند . و اكثر معاصران نيز همين عقيده را دارند . اما مىدانيد نتيجهء اعتقاد به اين حرف چه مىشود ؟ به عنوان مقدمه خاطره‌اى را براى شما نقل مىكنم . در سال 1344 بعد از تبعيد حضرت امام خمينى ( ره ) به تركيه ، عده‌اى از روحانيان كه من نيز در ميان آنها بودم ، به اطراف كشور تبعيد شديم مرا به گنبد كاووس تبعيد كردند . در آن زمان « بهايى » ها در آن شهر فعاليت فراوانى داشتند . روزى عده‌اى از آنها پيش من آمده و سؤالى را مطرح كردند ، به اميد اين كه مرا به مكتب خود جذب كنند . گفتند : « پيامبر در چه سالى رحلت كرد ؟ . گفتم : 28 صفر سال دهم هجرت . گفتند : اگر پيامبر يك ماه ديگر زنده بود ، آيا در اين يك ماه ، بر پيامبر وحى نازل مىشد يا نه ؟ اگر مىگفتم : نه ، مىگفتند : اين چه پيامبرى است كه وحى براى او ارسال نمىشود ، و اگر مىگفتم : بله . مىگفتند : پس معلوم است آمدن وحى لازم است ، ولى جاى كسى كه وحى را دريافت كند ، خالى است . پس كسى بايد باشد كه پيام وحى را بگيرد . سيّد باب همان كس است كه وحى را از خداوند دريافت مىكرد پس دين اسلام ، خاتم اديان نيست . همان حرف « بهايى » ها را اين تاريخ نويسان به نحو ديگرى بيان مىكنند . مىگويند : در زمان پيامبر قرآن را نمىتوانستند جمع كنند ، زيرا تا هنگامى كه پيامبر زنده بود احتمال نزول وحى نيز وجود داشت ، و بايد بعد از انقطاع وحى ، قرآن را به صورت يك كتاب گرد آورد . سؤال ما اين است : آيا قبول داريد كه پيامبر ، پيامبر است و با خدا ارتباط دارد يا نه ؟ آيا خداوند نمىدانسته پيامبر چه وقت از دنيا مىرود ؟ آيا خود پيامبر از طريق وحى به زمان رحلت خود