فرمود : « خداوندا ! فرقى بين تو و بين آن‌هانيست جز اين كه آن‌ها بندگان تو هستند . » اين مقتضاى « هدف خلقت » و « محاليّت نقض غرض » مىباشد . . . پس آن‌ها به كمال مطلق و فناى در ذات حق كه سرّ بقاست رسيده‌اند و باقى به بقاء خداوند هستند ليكن اين مقام را از عبوديّت براى حق تعالى دارند . ممكن الوجودى هستند كه خداوند آن‌ها را بىنهايت قرار داده است . لذا نمىتوانيم جملهء مرحوم آية اللّه خويى ( قده ) را كه دربارهء راوى اين دعا مىفرمايد : « اودعايى نقل كرده كه از اذهان متشرعه دور است و قابل قبول نيست و باور صدور از معصوم را ندارد » « 1 » با همه احترامى كه براى آن بزرگوار قايليم پذيرا باشيم . همين طور جملهء علامهء شوشترى را در كتاب الاخبار الدخيله به همين مضمون ، كه به علاوه ، براى سست كردن روايت مىفرمايد : اين رافقط اقبال سيد بن طاووس از شيخ نقل كرده است و مجلسى هم در بحار از اقبال نقل كرده و توضيحى هم نداده است . غرق شدن در علوم ظاهرى چه بسا بزرگان را نيز دچار غفلت مىكند .

--> ( 1 ) . معجم الرجال ، ج 7 ، ص 83