مردم ويتنام - كه تخدير شده بودند و راضى به همان زندگى برده منشانه بودند - به انقلاب و لزوم جنبش و تحقيرحالت رضا به وضع موجود ، به وسيله هشدارى مداوم روحانيون بودائى انجام شد ، آنها بودند كه در ميدانهاى پر جميت شهر سايگون خود را آتش مىزدند و در ميان شراره‌هاى آتش آرام و متين مىنشستند و زمزمه كنان و ذكر حق گويان به لقاء خداوند مىشتافتند و بدين وسيله بالاترين وجه ممكن بيدارى را درمردم زنده مىكردند و به مردم مىفهماندند كه بودا هم در اين شرايط ، انقلاب مىطلبد ، كمونيستها تا آخرين حد ممكن از اين جانفشانيها استفاده كردند و خودشان حتى يك مورد اين چنين نداشتند . و همين كه قدرت را به كف گرفتند - / آن هم لابد به اين بيان مانوس كه مىگويند : چه فرقى مىكند ؟ ما و شما نداريم ، هدف بالاتر از اينهاست ! ما زير نظر شما كار مىكنيم ! فعلا وقت طرح اين مطالب اختلافى نيست « 1 » مذهبىها را چنان در مضيقه قرار دادند كه باز هم روحانيون بودائى خود را در همان ميدانها آتش مىزنند ولى اين دفعه از ستم كمونيستها ، كه خودشان آنها را به قدرت رسانده‌اند ! اينكه لنين در شوروى هم از دست روحانيون انقلابى مىنالد به همين جهت است كه اينها در مردم نفوذ دارند ، آن هم چون با فطرت مردم

--> ( 1 ) - و از اين قبيل حرفها كه در زندگى كمون مشترك در زندان مىشنيديم .