على ( ع ) اسم جامع دربين اهل بيت ( ع ) ، كسى كه مظهر تمام صفات جلال و جمال است ، هم رحيميت و هم قهاريت ، ظاهرا از همه بيشتر ، مولا على بن ابى طالب ( ع ) است . آقايى كه در جنگهاآنطورحمله مىكند و همچون رعد ميغرد ، در عبادت هم مىدانيد كه به حدى غرق در وصل به حضرت حق مىباشد كه متوجه كشيدن تير از پاى مباركش نميشود و در برابر مظلوم و يا بينوا آنطور كه داستان مشك آب پيرزن را همه ميدانند . كامل بهايى نقل مىكند : عمربا كسى در كو چه صحبت مى كرد ناگاه نگاهش به طرفى دوخته شد و رنگ از صورتش پريد ، مشهود بود كه ترسى بر وجودش مستولى شده ، آن يكى پرسيد : از چه ترسيدى ؟ گفت : مگر نمى بينى ؟ على دارد مى آيد . گفت : حالا تو چرا مى ترسى ؟ گفت : ياد حادثه اى در احد افتادم ؛ وقتى كار سخت شد و ما همه فرار كرديم ، على با شمشير به طرف ما آمد و گفت : اول بايد شما را ادب كنم كه از جنگ فراركرديد - من هر وقت آن خاطره را به ياد مى آورم ، برخود مى لرزم - ما آنجا از على ( ع ) عذرخواهى كرديم و گفتيم : عرب كرّ و فرّ دارد ، شما ببخشيد . . . اين جنگها ى زمان پيامبر ( ص ) همينطور مىرزميد ، جنگهاى بعد ازپيامبر ( ص ) ، كه جنگهاى بعد از پيامبر ( ص ) خيلى