احكام طلاق مسئله 2789 - مردى كه زن خود را طلاق مىدهد ، بايد عاقل و بنابر احتياط واجب بالغ باشد ، و به اختيار خود طلاق دهد ، و اگر او را مجبور كنند كه زنش را طلاق دهد طلاق باطل است ، و نيز بايد قصد طلاق داشته باشد . پس اگر صيغه طلاق را به شوخى بگويد صحيح نيست . مسئله 2790 - زن بايد در وقت طلاق از خون حيض و نفاس پاك باشد و شوهرش در آن پاكى يا در حال نفاس و حيض كه پيش از آن پاكى بوده با او نزديكى نكرده باشد . و تفصيل اين دو شرط در مسائل آينده گفته مىشود . مسئله 2791 - طلاق دادن زن در حال حيض يا نفاس در سه صورت صحيح است . اوّل : آنكه شوهرش بعد از ازدواج با او نزديكى نكرده باشد . دوم : آبستن باشد ، و اگر معلوم نباشد كه آبستن است و شوهر در حال حيض طلاقش بدهد ، بعد بفهمد آبستن بوده با تحقّق قصد انشاء طلاق اشكال ندارد هر چند احوط اعاده طلاق است . سوم : مرد به واسطه غايب بودن نتواند يا برايش مشكل باشد كه پاك بودن زن را بفهمد . مسئله 2792 - اگر زن را از خون حيض پاك بداند و طلاقش دهد بعد معلوم شود موقع طلاق در حال حيض بوده ، طلاق او باطل است و اگر او را در حيض بداند و طلاقش دهد بعد معلوم شود پاك بوده با تحقّق قصد انشاء طلاق ، طلاق او صحيح است . مسئله 2793 - كسى كه مىداند زنش در حال حيض يا نفاس است ، اگر غايب شود ، مثلًا مسافرت كند و بخواهد او را طلاق دهد ، و نتواند حال او را استعلام كند ، بايد تا مدتى كه معمولًا زنها از حيض يا نفاس پاك مىشوند صبر كند و بهتر است تا يك ماه ( اقلا ) صبر كند .