احكام عاريه مسئله 2591 - عاريه آن است كه انسان مال خود را در اختيار ديگرى قرار دهد كه از آن بطور مجانى استفاده كند . مسئله 2592 - لازم نيست در عاريه صيغه ( عربى ، فارسى يا هر لغت ديگر ) بخوانند ، بلكه اگر مال را به قصد عاريه به كسى بدهد و او به همين قصد بگيرد ، عاريه صحيح است البتّه با صيغه هم صحيح است . مسئله 2593 - عاريه دادن چيز غصبى ، و چيزى كه هر چند مال انسان است ولى منفعت آن را به ديگرى واگذار كرده ، مثلًا آن را اجاره داده ، يك قرار فضولى است و در صورتى صحيح است كه مالك آن چيز غصبى يا كسى كه آن جيز را اجاره كرده بگويد به عاريه دادن راضى هستم يا از قرائن معلوم شود كه راضى است . مسئله 2594 - چيزى را كه منفعتش مال انسان است ، مثلًا آن را اجاره كرده مىتواند به شخص موثق عاريه بدهد ، ولى اگر در اجاره شرط كرده باشند ، يا اطلاق اجاره منصرف باشد به اين كه فقط خودش از آن استفاده كند ، نمىتواند آن را به ديگرى عاريه دهد . مسئله 2595 - اگر ديوانه يا سفيه يا طفل يا مفلس مال خود را عاريه بدهد صحيح نيست ، امّا اگر ولى طفل يا ديوانه مصلحت او را در اين بداند كه مال او را عاريه دهد صحيح است و طفل يا ديوانه مىتوانند واسطه شده آن مال را به دستور ولى به عاريه كننده برسانند . مسئله 2596 - اگر در نگهدارى چيزى كه عاريه كرده كوتاهى نكند و در استفاده از آن هم زياده روى ننمايد و اتفاقا آن چيز تلف شود ضامن نيست ، ولى چنانچه شرط كنند