دهد كه در آنجا از بين مىرود بايد آن را به جاى ديگرى كه مال در آنجا محفوظتر است ببرد ، و چنانچه مال در جاى اوّل تلف شود ضامن است ، ولى اگر صاحب مال هم احتمال تلف شدن مال را در جاى اوّل بدهد در اين صورت لازم نيست از آنجا ببرد . مسئله 2585 - اگر صاحب مال ديوانه شود كسى كه امانت را قبول كرده بايد فوراً امانت را به ولى او برساند و يا به ولى او خبر دهد ، و اگر بدون عذر شرعى مال را به ولى او ندهد و از خبردادن هم كوتاهى كند و مال تلف شود ، بايد عوض آن را بدهد . مسئله 2586 - اگر صاحب مال بميرد ، امانت دار بايد مال را به وارث او برساند ، يا به وارث او خبر دهد ، و چنانچه مال را به وارث او ندهد و از خبر دادن هم كوتاهى كند و مال تلف شود ضامن است ، ولى اگر براى آنكه مىخواهد بفهمد كسى كه مىگويد من وارث يا وصى ميتم راست مىگويد يا نه ، يا ميّت وارث ديگرى دارد يا نه ، مال را ندهد و خبر هم ندهد ولى در حفظ آن كوتاهى نكند و مال تلف شود ضامن نيست . مسئله 2587 - اگر صاحب مال بميرد و چند وارث داشته باشد ، كسى كه امانت را قبول كرده بايد مال را به همه ورثه بدهد ، يا به كسى بدهد كه همه آنان گرفتن مال را به او واگذار كرده‌اند ، و اگر وصى داشته باشد بايد تا مقدار ثلث به وصى هم مراجعه شود . و اگر بودن اجازه ديگران تمام مال را به يكى از ورثه بدهد ضامن سهم ديگران است . مسئله 2588 - اگر كسى كه امانت را قبول كرده بميرد ، يا ديوانه شود ، وارث يا ولى او بايد هر چه زودتر به صاحب مال اطلاع دهد ، يا امانت را به او برساند . مسئله 2589 - اگر امانت دار نشانه‌هاى مرگ را در خود ببيند چنانچه ممكن است ، بايد امانت را به صاحب آن يا وكيل او برساند ، و اگر ممكن نيست بايد آن را به حاكم شرع بدهد ، و چنانچه به حاكم شرع دسترسى ندارد ، در صورتى كه وارث او امين است و از امانت اطلاع دارد ، لازم نيست وصيت كند ، و گرنه بايد وصيت كند و شاهد بگيرد و به وصى و شاهد ، اسم صاحب مال و خصوصيات مال و محل آن را طورى بگويد كه بتواند آن را به صاحبش برساند . مسئله 2590 - اگر امانت دار نشانه‌هاى مرگ را در خود ببيند و به وظيفه‌اى كه در مسئله پيش گفته شد عمداً عمل نكند ، چنانچه آن امانت از بين برود و اتفاقا او خوب شود بنابر احتياط واجب بايد عوضش را بدهد ، اگر چه در نگهدارى آن كوتاهى نكرده باشد حتى اگر بعد از مدتى پشيمان شود و وصيت كند . باز هم خائن در امانت حساب مىشود و اگر امانت از بين برود بنابر احتياط واجب ضامن است .