مسئله 2531 - حواله دهنده و طلبكار بايد مقدار حواله و جنس آن را بدانند . پس اگر مثلًا ده من گندم و ده تومان پول به يك نفر بدهكار باشد و به او بگويد : يكى از دو طلب خود را از فلانى بگير ، و آن را معيّن نكند ، حواله درست نيست . مسئله 2532 - اگر بدهى واقعا معيّن باشد ولى بدهكار و طلبكار در موقع حواله دادن ، مقدار آن يا جنس آن را ندانند صحيح بودن حواله ، محل اشكال است . پس اگر طلب كسى را در دفتر نوشته باشد پيش از ديدن دفتر ، بنابراحتياط واجب نبايد حواله بدهد بلكه دفتر را به بيند و به طلبكار مقدار طلبش را بگويد ، و بعد آن را حواله دهد . مسئله 2533 - طلبكار مىتواند حواله را قبول نكند ، اگر چه كسى كه به او حواله شده فقير نباشد و در پرداختن حواله هم كوتاهى ننمايد . مسئله 2534 - اگر سر كسى حواله بدهد كه بدهكار نيست ، چنانچه او حواله را قبول كند ، بنابر احتياط واجب پيش از پرداختن حواله نمىتواند مقدار حواله را از حواله دهنده بگيرد . و اگر طلبكار طلب خود را به مقدار كمترى صلح كند ، كسى كه حواله را قبول كرده ، فقط مىتواند همان مقدار را از حواله دهنده مطالبه نمايد . مسئله 2535 - بعد از آنكه حواله درست شد ، حواله دهنده و كسى كه به او حواله شده ، نمىتوانند حواله را بهم بزنند ، و هر گاه كسى كه به او حواله شده در موقع حواله فقير نباشد ، يعنى غير از چيزهايى كه در دين مستثنى است مالى داشته باشد كه بتواند حواله را بپردازد اگر چه بعداً فقير شود ، طلبكار هم نمىتواند حواله را به هم بزند و همچنين است اگر موقع حواله فقير باشد و طلبكار بداند فقير است ، ولى اگر نداند فقير است و بعد بفهمد ، اگر چه د رآن وقت مالدار شده باشد ، طلبكار مىتواند حواله را به هم بزند و طلب خود را از حواله دهنده بگيرد . مسئله 2536 - اگر بدهكار و طلبكار و كسى كه به او حواله شده ، يا يكى از آنان براى خود حق بهم زدن حواله را قرار دهد ، مطابق قرارى كه گذاشته‌اند ، مىتوانند حواله را بهم بزنند . مسئله 2537 - اگر حواله دهنده خودش طلب طلبكار را بدهد ، چنانچه به خواهش كسى كه بدهكار بوده و به او حواله شده داده است مىتواند چيزى را كه داده از او بگيرد . و اگر بدون خواهش او داده نمىتواند چيزى را كه داده از او مطالبه نمايد . هر چند قصد داشته كه از او بگيرد .