سفر درمانده شده بدهند ، و در عوض سادات از گرفتن زكات محرومند و يا به خود مجتهد جامع الشرايط بدهند كه به مصارف واقعى آن برساند . و اگر سهم سادات از سادات فقير زياد آمد مجتهد جامع الشرايط ، آن را به مصارف سهم امام ( ع ) مىرساند . و نصف ديگر آن سهم امام ( ع ) است كه در اين زمان بايد به مرجع تقليد خود بدهند يا به مصرفى كه او اجازه مىدهد برسانند و او در مصارفى كه صلاح اسلام و مسلمين است بخصوص در تعليم و تربيت و تبليغ به مصرف مىرساند . مسئله 1967 - سيّد يتيمى كه به او خمس مىدهند بايد فقير باشد . ولى به سيّدى كه در سفر درمانده شده ، اگر در وطنش فقير هم نباشد مىشود خمس داد . مسئله 1968 - به سيّدى كه در سفر درمانده شده ، اگر سفر او سفر معصيت باشد نبايد خمس بدهند مگر اين‌كه توبه كرده باشد . مسئله 1969 - به سيّدى كه عادل نيست مىشود خمس داد . ولى به سيّدى كه دوازده امامى نيست ، مشكل است خمس بدهند بخصوص اگر اصلًا شيعه نباشد . مسئله 1970 - به سيّدى كه معصيت كار است اگر خمس دادن ، كمك به معصيت او باشد نمىشود خمس داد ، و به سيّدى هم كه آشكارا معصيت مىكند اگر چه دادن خمس ، كمك به معصيت او نباشد ، بنابر احتياط واجب نبايد خمس بدهند . مسئله 1971 - اگر كسى بگويد سيّدم نمىشود به او خمس داد مگر آنكه دو نفر عادل ، سيد بودن او را تصديق كنند ، يا در بين مردم به طورى معروف باشد كه انسان يقين يا اطمينان پيدا كند كه سيّد است . مسئله 1972 - به كسى كه در شهر خودش مشهور باشد سيّد است ، اگر چه انسان به سيّد بودن او يقين نداشته باشد مىشود خمس داد . مسئله 1973 - كسى كه زنش سيّده است نمىتواند خمس مال خود را به او بدهد كه به مصرف مخارج خودش برساند . ولى اگر مخارج ديگران بر آن زن واجب باشد و نتواند مخارج آنان را بدهد جايز است خمس خود را به آن بدهد كه به مصرف آنان برساند ولى ديگران مىتوانند به آن زن خمس بدهند - اگر شوهرش مخارجش رانميدهد - و همين‌طور است حكم ساير افراد واجب النّفقه انسان . مسئله 1974 - به سيّد فقيرى كه مخارجش بر ديگرى واجب است و او نمىتواند مخارج آن سيّد را بدهد مىشود خمس داد .