از جاى انگشتان پا و سرزانوهاى او مختصرى بيش از چهار انگشت بسته پايين يا بلندتر باشد ، اشكال ندارد . مسئله 1103 - اگر پيشانى را به چيزى بگذارد كه از جاى انگشتان پا و سر زانوهاى او بلندتر از چهار انگشت بسته است ، چنانچه بلندى آن به‌قدرى زياد است كه نمىگويند : در حال سجده است ، بايد سر را بردارد و به چيزى كه بلندى آن به اندازهء چهار انگشت بسته يا كمتر است ، بگذارد و اگر بلندى آن به‌قدرى كم است كه عرفاً صدق سجده مىنمايد احتياط واجب آن است كه پيشانى را از روى آن به روى چيزى كه بلندى آن به اندازه چهار انگشت بسته يا كمتر است بكشد ، و اگر كشيدن پيشانى ممكن نيست ، بنابر احتياط واجب بايد نماز را تمام كند و دوباره بخواند . مسئله 1104 - بايد بين پيشانى و آنچه بر آن سجده مىكند ، چيزى نباشد . پس اگر مُهر به‌قدرى چرك باشد كه بخاطر جرم چرك پيشانى به خود مُهر نرسد ، سجده باطل است ولى اگر فقط رنگ مُهر مقدارى تغيير كرده و جرم حائل نباشد ، اشكال ندارد . مسئله 1105 - در سجده بايد كف دست را بر زمين بگذارد ، ولى در حال ناچارى پشت دست هم مانعى ندارد . و اگر پشت دست ممكن نباشد ، بايد مچ دست را بگذارد و چنانچه آن را هم نتواند ، بايد تا آرنج هر جا را كه مىتواند بر زمين بگذارد و اگر آن هم ممكن نيست ، گذاشتن بازو كافى است . مسئله 1106 - در سجده بايد سر دو انگشت بزرگ پا را به زمين بگذارد و اگر انگشتان ديگر پا ، يا روى پا را بر زمين بگذارد ، و سر دو انگشت بزرگ را به زمين نگذارد يا به واسطه بلند بودن ناخن ، سرشست به زمين نرسد ، نماز باطل است . و اگر كسى به واسطهء ندانستن مسئله ، نمازهاى خود را اينطور خوانده ، اگر جاهل مقصّر است بايد بنابر احتياط لازم دوباره بخواند در جاهل قاصر لازم نيست اعاده كند . مسئله 1107 - كسى كه مقدارى از شست پايش بريده ، بايد بقيّه آن را به زمين بگذارد ، و اگر چيزى از آن نمانده ، يا اگر مانده خيلى كوتاه است ، احتياط لازم آن است كه همان را با بقيّه انگشتان به زمين بگذارد و ذكر را بگويد ، و اگر هيچ انگشت ندارد ، بايد هر مقدارى كه از پا باقى مانده به زمين بگذارد . مسئله 1108 - اگر بطور غير معمول سجده كند ، مثلًا سينه و شكم را به زمين بچسباند