زيرا اگر امام على عليه السلام خانه نشين نشود از مال ملت قصرهاى گوناگون در شام و كوفه به دست عثمان و معاويه ساخته نمىشود ، و اگر موسى بن جعفر عليه السلام در زندان نباشد مجلس شب‌نشينى هارون با خوشى نمىگذرد ، و اگر امام صادق عليه السلام آزاد باشد شخصى مانند وليد روى كار نمىآيد كه در برابر دو تا شعر و آوازى خوش چنان سرمست شود كه هزار دينار طلا به شاعر بدهد و فرمان دهد سوار مركب سلطنتى شده در كاخ بچرخد و آنگاه دستور دهد شاعر شيرين سخن لخت به تمام معنى ! شود و تمام اعضايش را ببوسد و فرياد و اطرباه و اطرباه برآورد : شاعر دربارى وليد يعنى « ابن عايشه » در اين اشعار شرح مىدهد كه « روز عيد قربان بيرون آمدم . به زنهاى زيبا و ماه طلعتى برخورد كردم . . من كه براى ثواب و درك نماز بيرون آمده بودم بادامانى آلوده به خانه برگشتم . » « 1 » فكر مىكنم مقدمهء ما طولانى شده و شايد شما را خسته كرده باشد سخن كوتاه ، از خداى تعالى بيدارى و ترقى ملل اسلامى را خواستارم است . محمد على گرامى قم - شعبان 1384 - دى 1343 .

--> ( 1 ) - مروج الذهب مسعودى ، ص 147 : انى رأيت صبيحة النحرً * حوراً نعين عزيمة الصّبر مثل الكواكب فى مطالعها * عند العشاء اطفن بالبدر فخر جت ابغى الاجر محتسباً * فرجعت موفوراً من الوزر