پادشاه آن عصر برود و بگويد : در جزيره‌اى از جزاير دريا مخلوقاتى ازآفريدگان ما هست ؛ تو و تمام آنان كه در كشور تو زندگى مىكنند به سوى او بيرون رويد و در پيش او به گناهان خود اقرار و اعتراف كنيد و از وى بخواهيد كه گناهان شما را ببخشايد . اگر او شماها را ببخشد ، من نيز گناهانتان را مىبخشم . در فرمودهء خداى - عزّوجلّ - و به آن‌چه از طرف ذات مقدّس پروردگار به پيامبر وحى شده بايد به دقّت انديشيد ؛ در آن جا كه فرمود : « ثُمَّ تَسأَلوا انْ يَغْفِرَ لَكُمْ ؛ از او بخواهيد كه بر شما ببخشايد . » « 1 » در حالى كه خداوند - تبارك و تعالى - در كتاب جاودانه خود مىفرمايد : « وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنوبَ الّا اللَّه » « 2 » همچنين در تعقيبات واردهء مشترك ( نماز ) هم مىخوانيم : « فَانَّهُ لايَغْفِرُ الذّنوُبَ إلّاانْتَ ؛ چه كسى جز تو ( اى خدا ) گناهان را مىبخشد ؟ » همه حاكم بر روايت مذكور هستند و اگر تمام آنها را در نظر بگيريم ، به اين نتيجه مىرسيم كه ، به يقين گناهان را جز خداوند و يا آن كسى كه خدا به او چنين اجازه‌اى داده ، نمىبخشد ، پس بخشش چنين شخصى عين بخشايش خداست . و با همين دلالت و تواتر معنوى ، از رواياتى كه دربردارنده و شامل يارى و كفايت طلبيدن از ذوات مقدّسهء معصومين عليهم السلام است چنين دلالتى را استنباط مىكنيم . خلاصهء سخن : جست‌وجوگر زبردست را ، پس از ملاحظهء روايات و دعاهايى كه در رابطه با موضوع استغاثه ( پناه جستن ) و استكفا

--> ( 1 ) . احمد بن فهد حلى ، عدة الداعى ، ص 359 به نقل از كافى ، ج 5 ، ص 556 ، ح 10 بحارالانوار ، ج 14 ، ص 503 ، ح 30 . ( 2 ) . آل عمران ( 3 ) آيهء 135 ، « چه كسى جز خداگناهان را مىآمرزد ؟ » .