لَهُ الّا هُو » « 1 » معنايش شمول پيدا مىكند به اين بيان : اگر خداوند زيانى به تو رساند ، هيچ كس جز او نمىتواند آن را بر طرف سازد ، يا كسى كه با او ( خداوند ) پيمان نبوّت منعقد كرده است ، و در مقدّمه توجّه كرديد كه پاره‌اى از آيات مضمون آيات ديگر را شرح و توضيح مىدهد . دوم ، آن است كه خداوند سبحان آن را در چند آيه حكايت فرموده است : 1 . « وَدَخَلَ المَدِينَةَ عَلى حِينِ غَفْلَةٍ مِنْ أَهْلِها فَوَجَدَ فِيها رَجُلَيْنِ يَقْتَتِلانِ هذا مِنْ شِيعَتِهِ وَهذا مِنْ عَدُوِّهِ فَاسْتَغاثَهُ الَّذِى مِنْ شِيعَتِهِ عَلَى الَّذِى مِنْ عَدُوِّهِ فَوَكَزَهُ مُوسى فَقَضى عَلَيْهِ . . . » ؛ « 2 » و هنگامى كه اهل شهر در غفلت بودند وارد شهر شد ، ناگهان دو مرد را ديد كه به جنگ و نزاع مشغولند : يكى از پيروان او بود و ديگرى از دشمنانش ؛ آن يك كه از پيروانش بود از وى در برابر دشمنش تقاضاى كمك كرد . موسى مشت محكمى بر سينه او زد و كار او را ساخت ( به زمين افتاد و مرد ) . خداوند متعال چنين مىفرمايد : موسىعليه السلام وارد شهر مصر در زمانى شد كه مردم در حال غفلت بودند مراد از وقت غفلت ممكن است هنگام خواب نيم روز يا بين مغرب و عشا و يا در زمان عيد بوده باشد ؛

--> ( 1 ) . انعام ( 6 ) آيهء 17 . ( 2 ) . قصص ( 28 ) آيهء 15 .