در شمار راويان ثقه مىباشد . شيخ الطائفه طوسى در كتاب الفهرست از او نام برده و گفته است : اين راوى نيز صاحب اصل است . گرچه فطحى مذهب بوده ، ليكن مورد اعتماد و ثقه مىباشد . علّامه بحرالعلوم معتقد است كه : « فطحيه در نقل روايات مورد اعتماد ( ثقه ) هستند و به گفتهء آنها مىتوان اعتماد كرد » . علماى علم رجال همان‌گونه كه فساد عقايد آنان را نكوهش كرده‌اند ثقه بودنشان را نيز تأييد و تصريح نموده‌اند و آنها از بزرگان فقها مىباشند . واقعيت دربارهء روايت مورد بحث اين است كه به قرينه حكم بن المسكين ، منظور راوى اوّل ، يعنى اسحاق بن عمار بن حيان الكوفى الصيرفى است ، پس وضع سند مشكلى ندارد و روايت صحيح يا موثّق است . اما اشكال در دلالت و مفهوم روايت : ما هيچ‌گونه مشكلى در اين روايت نمىبينيم و آن‌چه به عنوان شبهه ذكر كرده‌اند سندى بر آن نيست و پيدا نكردن ايشان دليل بر نبود مىباشد ، نفس اقرار به گناه در جاى جاى دعاهاى وارده از ائمه عليهم السلام زياد است . همين دعايى كه از امام ابىالحسن موسى بن جعفر - صلوات الله عليهما - دربارهء سجدهء شكر وارد شده براى شما كافى است كه : رَبِّ عَصَيْتُك بِلِساني وَ لَو شِئْتَ لَأخْرَسْتَني . . . ؛ پروردگارا ! من به وسيلهء زبانم گناه مرتكب شدم و اگر تو مىخواستى سوگند به عزّت و شوكتت ، مرا لال مىكردى . پس چرا دور بدانيم كه خداوند سبحان بعضى از بندگان خود را گرامى و عزيز بدارد و برخى ديگر را امر فرمايد تا به يكى از چنين بندگان مقرّب