انجام كار براى ما سخت و سنگين و مشكل مىگردد . در مورد چيزهايى كه از انجام آن عاجز و ناتوانيم واجب است كه تنها به دژ استوار و قلعهء محكم اللَّه و نه غير او پناه ببريم ؛ زيرا تنها اوست كه توان انجام و رفع مشكلات و موانع آنها را دارد ؛ موانعى كه خارج از حيطهء قدرت ماست . اين‌گونه پناهندگى ، يا به عبارت ديگر ، تنها از خداوند يارى جستن و نه از غير او ( در مواردى كه انجام كار خارج از قدرت ما مىباشد ) در حقيقت ، پرستش خالص است ؛ چرا كه پناه بردن به سوى خداوند است . و در همين جا ( در مواردى كه انسان از وسايل عادى گسسته شد ) اگر بنده‌اى به غير خداوند متعال رو آورد ، همان بت‌پرستى خواهد بود كه در زمان نزول قرآن در ميان مردم مرسوم بود . اين كه خداوند - تبارك و تعالى - طلب يارى و استعانت را مخصوص به او و به ياد او كرده براى اين است كه ، مبادا نادانان اين‌گونه پناه آوردن را به حساب و تفكّر خودشان از نوع پناه و يارى جستن از قدرت‌هاى عطا شده به ما كه در سطح پايين و با ارادهء ما انجام مىگيرد بدانند . پس كمك طلبيدن ، در مداواى بيمارى يا راندن دشمن در آن‌چه از توان آدمى خارج است ، از صاحبان ضريح‌ها و قبور در شفاى بيماران و به ثمر نشستن كشت و زرع ، بر خلاف يكتاپرستى است . جان و روان دين اسلام و تمام يكتاپرستى همين است . موارد فوق مطالبى است كه بايد دربارهء آنها گفت‌وگو و بحث كنيم . گفتيم ايشان در آن‌چه گفته‌اند : « قوم عرب در مواردى كه قدرت بشرى از