خطبه يگانه وسيله‌اى براى فهم و درك در اين مشكل است كه به نظر مبهم و پيچيده مىرسد . استاد مىفرمايد : « گفتارِ شما كه : خداوند متعال در بزرگداشت مرتبهء رسول خود « ص » در قرآن فرموده است : « وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُول لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوّاباً رَحِيماً » « 1 » ؛ اگر آنان ( منافقان ) هنگامى كه بر خويشتن ستم كردند به نزد تو مىآمدند ( كه توبه كنند ) و از خداوند آمرزش مىطلبيدند و تو نيز براى آنان استغفار مىكردى ، خدا را بسى توبه‌پذير و مهربان مىيافتند . به هنگام توبهء ستمكاران ، تنها توبهء آنها به درگاه خدا كافى نبوده و لذا طلب آمرزش رسول خدا نيز ضميمه و همراه آن شده است . سپس استاد به عنوان پاسخ به آن‌چه ما گفتيم مىگويد : مراد خداوند از طلب آمرزش رسول خدا براى ستمكاران ، گرامى داشتِ پيامبر خود مىباشد ، چرا كه استغفار از پيشگاه خدا براى توبه كفايت مىكند و دليل بر كفايت توبه‌پذيرى تنها در پيشگاه خداوند - تبارك و تعالى - و عدم نياز به استغفار رسول خدا اين است كه پس از درگذشت رسول خدا « ص » و بعد از غيبت فرزند بزرگوارش حضرت حجّة - كه جان‌هاى ما نثار قدوم مباركش باد - باب توبه لازم مىآمد كه مسدود شود .

--> ( 1 ) . نساء ( 4 ) آيهء 64 .