بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الَّرحِيمِ ، سُبحانَك هذا بُهتانٌ عظيمٌ ، حاشا كه بنده تجويز كنم رسم تعبّدى را كه در قرآن و حديث اذنى در آن وارد نشده باشد و تعبّد و رسمى كه از ائمهء معصومين - صلوات اللّه عليه - خبرى در مشروعيّت آن نرسيده باشد ، بلكه نصّ قرآن به خلاف آن نازل باشد « 1 » . پس در عبادت بايد اين اذن احراز شود . تسليم ، روح همهء اديان قرآن كريم دربارهء روح دين وشيوهء دين دارى مىفرمايد : « قُولُوا آمَنّا بِاللَّهِ وَما أُنْزِلَ إِلَيْنا وَما أُنْزِلَ إِلى إِبْراهِيمَ وَ إِسْمعِيلَ وَ إِسْحقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْباطِ وَما أُوتِىَ مُوسى وَعِيسى وَما أُوتِىَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ » « 2 » ؛ بگوييد ما به خدا و آنچه به سوى ما و ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و اسباط نازل شده و آنچه كه به موسى و عيسى و ساير پيامبران داده شده است ايمان آورديم و ميان هيچ يك از آنها فرقى نمىگذاريم و در برابر پروردگار تسليم هستيم . مسلّم است كه ايمان به همهء پيامبران نامبرده در اين آيه و آيات ديگر به اين معناست كه آنان هر يك در دوران خود ، پيامبرِ مبعوث از طرف خدا بودند و در برابر ذات احديّت سر تسليم فرو مىآوردند و به پيامبران گذشته و آينده باور داشتند ، آنان متناسب با زمان خود فرستاده شده بودند و همه ، خداى يگانه را پرستش مىنمودند و گرفتار شرك نبودند و هرگز خود را به عنوان خدا و مردم را به عنوان بندهء خود نخواندند .

--> ( 1 ) . موسوى خوانسارى ، روضات الجنات فى احوال العلماء و السادات ، ج 6 ، ص 98 - 99 ( 2 ) . بقره ( 2 ) آيهء 136