پس تسليم ، روح همهء اديان الهى است و همان دين نزد خدا مىباشد . تسليم در برابر خدا ، روح پيام همهء برگزيدگان الهى است . تسليم - روح پيام همهء پيامبران الهى است - در آيين يهود و نصارا استقرار نيافته و وجود ندارد . اندكى درنگ و تأمل در آيات قرآن روشن مىكند كه اساس و زيربناى همهء اعتقادات - باور به توحيد و برائت از شرك است . توحيدِ قرآن مركّب از دو ركنِ نفى و اثبات ( « لا » و « الّا » ) است . شايد دربارهء سختىِ نيل به اين مقام است كه قرآن مىفرمايد : « وَما يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلّا وَهُمْ مُشْرِكُونَ » « 1 » ؛ بيش‌تر مردم ايمان نمىآورند ، مگر اين كه ايمان آنان با وجود اعتراف به خدا ، آميخته با شرك است . علىّ بن ابراهيم از طريق خودش از امام صادق عليه السلام نقل مىكند كه مراد از شرك در اين آيهء شريفه ، شرك در طاعت است ، نه شرك در عبادت « 2 » ؛ يعنى هنوز روح تسليم در برابر خدا حاصل نشده و همين حالت ، انگيزه براى ارتكاب معاصى است ؛ وقتى روح تسليم ايجاد شد طبعاً دو ركنِ « لا » و « إلّا » در وجود انسان به عينيّت مىرسند . ديدگاه قرآن دربارهء حقيقت دعوت انبيا عالم ماديّات وسيلهء ارتقا و صعود است كه نسبت به جايگاه وسيع و امن جهانِ معنا ، حكم چاه تاريكى را دارد كه آدمى بايد خود را از تاريكىها ، اختلاف‌ها و ناملايمات نجات دهد و به ايوان رفيع « ذوالعَرش المَجيد » برساند و نردبان صعود بر اين بام و ايوان ، همانا « طرد طاغوت » ، « ايمان به

--> ( 1 ) . يوسف ( 12 ) آيهء 106 ( 2 ) . صافى ، تفسير نور الثقلين ، ج 2 ، ص 475