وقتى كه هستهء درختى بسته است وجودش بسيار محدود بوده و غير از تنگى و تاريكى در آن چيزى نيست . اما به محض اين كه تحت شرايط و تربيت و نظام خاصى واقع شد سينهء همان هستهء بسته باز شده و ديگر به تنگىِ جا راضى نيست ، بلكه با عالم خارج از محدودهء وجود خويش ارتباط پيدا كرده و مىداند كه جزئى از عالم است . آن وقت پذيراى آنچه از مواد سالم و مناسب است مىگردد . آن موادِ سازگار كه پروردگار در اين جهان نهاده با جانش كاملًا عجين شده و آنچه نور و هوا و مواد زمينى و ساير بركات آسمانى است به خود مىگيرد و چنان تكامل پيدا مىكند كه همان هسته ، درختى سرسبز و سايه‌افكن مىشود كه پيوسته در حال سرسبزى و خرمى است . اگر انسان يقين نداشت كه اين درخت همان هستهء به ظاهر ساده است ، باور نمىكرد كه اين درخت بارور تنومند و اين ميوه ، همان هسته و بذر است كه در اثر باز شدن صدر ، اين‌گونه وسعت يافته و مايهء خير و بركت و خرمى خود و باغ گرديده ، هم‌چنين وقتى سينهء آدمى باز شود و حقايق مكتب آسمانى را به جان بپذيرد ، وجود محدود خود را بالا برده و از تنگىها رهايى مىيابد . اسلام مىخواهد آدمى را از محدودهء وجود خويش بيرون برد و همهء جهان آفرينش را يكپارچه ، نه جدا از هم ، با بستگى كامل ، وجود را عضوى از آن بداند . چون خود بينى و همه چيز را براى خود ديدن و در نتيجه