عِبادِىَ الشَّكُورُ » ؛ تعداد كمى از بندگانم سپاس‌گزارند و روشن است بر زبان آوردن شكر كارى بسيار ساده و آسان است . چنانچه شكر فقط با گفتار و زبان تحقق مىيافت ، هرگز توبيخ حق متعال به اندك بودن آن صادر نمىگرديد . شكر ، به كار بردن نعمت‌هاى الهى در آنچه كه به خاطر آن خلق شده است ، راه سعادت را مكتب وحى نشان داده تا در نتيجهء پيمودن آن راه ، سپاس‌گزار باشد و يا آن راه را انتخاب ننموده و سرانجام ناسپاس و كفور باشد . شكر و سپاس‌گزارى ، قدم گذاشتن در صراط مستقيم مكتب وحى است و دورى از آن ناسپاسى مىباشد . تبعيت از راه انبيا از مصاديق شكر است تعبيرى كه از علماى اخلاق و حكمتِ عملى رسيده نارساست ، زيرا همه مىتوانند ادعا نمايند كه بشر به خلقت و طبيعت خود ، به آنچه كه براى استفاده و بقاى شخص آفريده شده آگاه است . مثلًا مىدانيد كه بايد مأكولات را به مصرف خوراك رسانيد و يا در بقاى نوع از غريزهء جنسى استفاده كرد . در اين صورت احتياجى به مكتب وحى نيست . آنچه كه ناگفته مانده اين است : ديد عقل بشرى در طرز استفاده از نعمت‌ها و خصوصيت و حدود آنها نسبت آنها با تمام وجود آدمى اعم از روح و بدن و يا به ملاحظهء اين جهان گذرا و ديدن مصالح آن تا آخرين سير بشر ، با ديد انبيا كه به تمام جوانب استفاده و به كار بردن اين نعمت‌ها با تأييد الهى احاطه دارند ، تفاوت بسيار دارد .