دو صفت ( بىاعتنايى به مرگ و خلوص فراوان ) ، هر دو در على عليه السلام جمع بود و همين ويژگى خاص على عليه السلام - جمع اين دو صفت - موجب پيدايش حقانيت در على است . تنمّر در ذات خدا ! ؟ تنمّر ، از مادهء نَمِرَهْ است . نَمِرَهُ ، گونه‌اى از درندگان است كه از شير كوچك‌تر و روى پوست آن نقطه‌هاى سفيد و سياه و درنده‌خوتر از شير است . در خشم نمىتواند خود را نگاه دارد ، و حتى گاهى از شدت غضب خود را مىكشد . « 1 » از توضيحى كه طريحى مىدهد كاملًا به دست مىآيد كه معناى آن جمله « خود كشى در راه خدا » است . يعنى به قدرى علاقه و ارتباطش با خدا استوار است كه آمادهء هر گونه فداكارى و جان‌فشانى در راه اوست . پيامبر صلى الله عليه و آله اين صفتِ على عليه السلام را ، با بيان‌هاى مختلف بازگو فرموده‌اند كه در بخش « موانع قيام » بخشى از اين روايات نقل مىشود و در يكى از آن روايات پيامبر صلى الله عليه و آله مىفرمايد : به على ناسزا نگوييد ؛ زيرا « فإنه ممسوس في ذات » . « 2 » علّامهء مجلسى قدس سره در تفسير لفظ « محسوس » چنين مىگويد :

--> ( 1 ) . مجمع البحرين ، ج 4 ، ص 374 . . ( 2 ) . بحارالانوار ، ج 39 ، ص 313 به نقل از حلية الاولياء . .