يعنى در راه رضاى خدا احساس سختى و اذيت و رنج نمىكند . يا اين كه به سبب شدت حب على عليه السلام به خدا و جلب رضاى او ، گويى مجنون است . همان‌گونه كه در صفات مؤمن ، در حديث آمده : مردم گمان مىكنند كه آنان ديوانه‌اند . و احتمال دارد مجازاًمراد از محسوس ، مخلوط باشد ؛ يعنى حب خدا با گوشت و استخوان او آميخته شده است . « 1 » هر سه تفسير با يكديگر هماهنگ بوده و يك معنا را مىرسانند و آن عبارت از قاطعيت على عليه السلام در راه پياده كردن رضاى خدا در هر شرايطى و با هر كس است و رضاى خدا را بر رضاى ديگران مقدم مىداشت و در اجراى رضاى خدا ، زياد اصرار مىنمود . به دو نمونهء تاريخى توجه كنيد ، نخست با بستگان و سپس با غير بستگان : الف ) عبد الله بن جعفر ، داماد و برادرزادهء على عليه السلام بود . روزى در عصر خلافت آن حضرت به حضور آمد و عرض كرد : شايسته است كه امر كنى براى زندگى روزمرهء خودم به من كمك مالى شود ، سوگند به خدا براى تأمين زندگى چيزى ندارم جز اين كه گوسفند و يا الاغ خود را بفروشم . امام عليه السلام در پاسخ فرمود : نه ! سوگند به خدا براى تو چيزى [ از بيت المال ] ندارم ، مگر اين كه به عمويت دستور دهى كه دزدى كند و به تو عطا كند . « 2 » ب ) زبير و طلحه ، چند روز پس از بيعت با على عليه السلام به حضورش آمدند

--> ( 1 ) . همان . . ( 2 ) . الغارات ، ج 1 ، ص 67 . .