ابن‌ابىالحديد از بعضى از گذشتگان ، كلامى نقل مىكند كه مضمونش سرزنش و تعجب از موضع دو خليفه در قبال حضرت زهرا عليها السلام پس از رحلت پيامبرگرامى صلى الله عليه و آله است : بهترين عمل آن بود كه نجابت و بزرگوارى آن دو ، مانع از اين برخورد نا به جا با دخت پيامبر صلى الله عليه و آله مىشد ؛ تا چه رسد به اين كه اقتضاى دين‌دارى اين است . « 1 » سيد شرف‌الدين پس از نقل فضايل و مناقب زهراى طاهره از كتاب‌هاى عامه ، چنين مىفرمايد : زهراى طاهره در پيش‌گاه خداوند منزلت و آبرويى داشت كه به درستى و صحت ادعايش اطمينان حاصل مىشد ؛ به گونه‌اى كه ابداً احتياج به شاهد نداشت ؛ چه هرگز زبان مباركش به باطل گشوده نشده بود و هرگز جز حق سخن نمىگفت . پس ادعاى چنين شخصى به تنهايى در صدق ادعاى وى كافى است ، بلكه چنين ادعايى در حد فوق تمام قرار دارد . هر كسى كه آن بزرگوار را مىشناسد ، در اين مسئله شك و ترديدى ندارد و در اين سخن كه گفتيم « كسى كه صديقهء طاهره عليها السلام را مىشناسد نمىتواند شك كند » حتى خود ابوبكر بهتر از همه به صدق گفتار و صحت مدعايش واقف بود ؛ ولى حقيقت مطلب چيزى است كه ابن‌ابىالحديد مىگويد : از استادم على بن فارقى - كه از بزرگان بغداد و مدرس در مدرسهء

--> ( 1 ) . همان ، ص 71 . .