متن : « أَلَا فِى الْفِتْنَةِ سَقطُوا وَ انَّ جَهَنَّمَ لَمُحِيطَةٌ بِالْكَافِريِنَ » . شرح : آرى ، به هيچ وجه اين شتاب‌زدگى از جهت دلسوزى نسبت به اسلام نبود ؛ بلكه هواى رياست و خلافت ، آنها را به شتاب‌زدگى واداشت تا مبادا ديگران به حق و يا به ناحق آن را به‌دست آوردند . اگر دلشان به حال اسلام مىسوخت ، بر فرض اين كه اگر بدون توطئه هم مردم مدينه يك‌جا و يكدل با آنان بيعت مىكردند و ابداً هم نصى از رسول اكرم صلى الله عليه و آله راجع به خلافت مولا نبود ، لازم بود آنها به جهت دلسوزى براى اسلام ، مولا را مقدم مىداشتند و همه با كمال خلوص نيت با آن بزرگوار بيعت مىنمودند . منطق دلسوزى اين است كه انسان مصلحت شخصى خود را فداى مصلحت جمعى نمايد . اگر آنان به راستى خواستار مصلحت اسلام بودند و هوايى ديگر در سر نداشتند ، چرا از تصميم آخرين لحظه‌هاى رسول اكرم صلى الله عليه و آله جلوگيرى نمودند ؟ ابن‌ابىالحديد جريان را اين‌طور شرح مىدهد : وقتى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله در حال احتضار بود ، تنى چند از صحابه ، از جمله عمر بن خطاب حاضر بودند . رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : كاغذ و دوات بياوريد براى شما نامه‌اى بنويسم تا هرگز پس از آن دچار گمراهى نشويد . آن‌گاه عمر گفت : بيمارى ، او را فرا گرفته ( العياذ بالله حرف بىحساب مىزند ) نزد شما قرآن هست ؛ كتاب خدا كافى است . ( احتياجى به نوشتهء ديگرى نيست . گويا رسول اكرم صلى الله عليه و آله اين را نمىدانست كه كتاب خدا كافى است ! ) در اثر اين گفته حاضران جلسه به مجادله پرداختند و دچار اختلاف شدند . بعضى از آنان