مىگفتند : نامه را حاضر سازيد تا رسول خدا صلى الله عليه و آله آنچه مايهء اختلاف است براندازد . برخى ديگر مىگفتند : حق همان است كه عمر گفت . تا آن كه اختلاف ميان حاضران بالا گرفت و بگو و مگوها زياد شد . حضرت فرمود : برخيزيد آنان نيز بر خاستند . پس از اين ماجرا ابن عباس مكرر مىگفت : بزرگ‌ترين مصيبت از آن جا آغاز شد كه مانع نوشتن نامه شدند و نگذاشتند نامه‌اى را كه موجب از بين رفتن اختلاف بود بنويسد . « 1 » كسى كه به راستى دلسوز اسلام باشد ، بايد از فتنه بترسد و مىبايست فرصت مزبور را غنيمت مىشمرد ، با دل و جان نامه را آماده مىساخت . حال مدلول نامه چه بود ، از قرائن قطعى آشكار است كه در مورد خلافت بود . ألا في الفتنةِ سَقطُوا ، ترك جهاد در ركاب رسول خدا صلى الله عليه و آله فتنه است و لازمهء غلبهء جهل بر علم و كفر بر ايمان و شرك بر توحيد است . در اين مورد هم پس زدن خليفة اللّه ، حامل امانت كبراى الهى ، خود فتنه‌اى بود كه به عنوان جلوگيرى از فتنه اتفاق افتاد . متن : فَهَيهاتَ منكم و كيفَ بكُمِ و أنّى تُؤفكون و كِتابُ اللّهِ بين أَظْهُرِكم ، أُمورُه ظاهرةٌ و أَحكامُه زاهرةٌ . . . « 2 » شرح : در اين فراز هم صديقهء طاهره دربارهء غصب خلافت و امامت كبراى الهى توبيخ و سرزنش شديد مىنمايد ، كه امامت ، همان ادامهء نبوت

--> ( 1 ) . همان ، ص 55 . . ( 2 ) . آل عمران ، آيهء 85 . .