دو قلب براى فردى در درونش نگذاشته و در يك قلب دو عقيدهء مثل هم و يا ضد هم جمع نمىشود . اگر ايمان به خدا در قلبى تحقق پيدا كرد و باتصديق به اين كه ذات الهى برتر از هر كمال است و در همهء صفات مانند علم و قدرت و حكمت و احاطه به موجودات و رأفت ، در نهايتِ كمال است ، همراه شد ، ديگر موجودات در مقابل او وجود ربطى داشته و نمودهايى به صورت « بود » خواهند بود . اگر چنين اعتقاد و تسليمى در قلب انسان پديدار شد ، لازمه‌اش آن است كه هر چه در برابر او قرار گيرد باطل و ساقط شود . اگر اعتقاد پيدا شد كه ذات الهى عين علم و احاطه است و چون آفريدگارِ غير خود مىباشد بالطبع به همهء مخلوقات احاطه كامل خواهد داشت . چنين اعتقادى شرك‌زُداست و در ابعاد زندگى انسان هر مبدئى را كه در مقابل امر الهى باشد از بين خواهد برد . ساخت چنين باورى تكويناً زمينهء شرك را از قلب انسان مىزدايد . نماز وسيله پاكى از كبر متن : و الصلاة تَنزيهاً لكُم عَن الكبر . شرح : يادگار نبوت در اين فراز هدف از نماز را نزاهت و پاكى از كبر معرفى مىنمايد . مولاى متقيان عليه السلام در خطبهء قاصعه نه فقط غرض از نماز بلكه غرض از تمام عبادات بدنى و مالى را رهايى از كبر معرفى مىنمايد : « 1 » روى همين انگيزه ( نجات از كبر ) است كه ذات اقدس الهى بندگان

--> ( 1 ) . نهج البلاغه ، صبحى صالح ، ص 294 . .