مؤمن خود را با نماز و زكات و تحمل روزهء ماه رمضان در روزهاى واجب ، حراست فرمود تا اين كه جسم‌شان در آرامش ، ديده‌ها فروتن ، هواى نفس خوار ، دل‌ها خاكى شده و خودبينىها زدوده شود . در نماز ، سودنِ بهترين عضو بر زمين به جهت ايجاد روحيهء تواضع و در روزه درون را تهى نگه داشته به جهت اظهار ذلت در برابر قدرت مطلقه ، مقرر فرمود . علاوه بر اين كه در زكات قسمتى از سود حاصل به بيچارگان و تهى دستان اختصاص دارد . پس اساسىترين رذائل ، كبر است كه غرض از پديدآورى همه عبادات دراسلام و بلكه در تمام اديان جلوگيرى از پيدايش آن است . ريشهء تمام صفات و منشأ همه محروميت‌ها از نيل به كمال واقعى انسان ، صفت تكبر است . مراد از تكبر آن نيست كه انسان در راه رفتن و نشستن طورى رفتار نمايد كه خود را ممتاز از ديگران نشان دهد ؛ بلكه تكبر همان روح خودبينى و طغيان درونى انسان در برابر فرمان خداست . قرآن مخالفان مكتب وحى را « مستكبر » معرفى مىنمايد ، چرا كه آنان در برابر انبيا سركشى نمودند و در نتيجه خود وامتشان را به بدبختى دنيا و آخرت سوق دادند . گاهى مىبينيم خودبينى و تكبر از راه علم و دانش انسان را در كام خود مىكشد و چنين مىپندارد كه با دريافت‌هاى محدود علمى خود بر همه چيز فائق گشته و در نتيجه در مقابل انبيا صف‌آرايى مىكنند . آنچه كه موجب سقوط بشر گشته غرور به ثروت و علم و قدرت