1 . براى آگاهى دادن به طاعت و فرمانبردارى از خود . 2 . تعبد جامعه بشرى . 3 . ارجمند داشتن دعوت خويش . حال بايد روشن ساخت كه چه ارتباطى ميان حكمت و اظهار قدرت و ميان خلقت موجودات و اطاعت و فرمانبردارى و دو غرض ديگر است ؟ قبلًا بايد روشن نمود كه نام بردن از حكمت و قدرت به عنوان مثال است نه آن‌كه غرض از آفرينش موجودات فقط اظهار حكمت و قدرت است ؛ زيرا ذات الهى عين تمام كمالات ، و جهان هستى سرتاسر نمايشگر تمام كمالات اوست و انحصار به يك يا دو كمال ندارد . تمام آفرينش جلوه‌گاه اوست . اگر از حكمت و قدرت نام برده شده ، مانند آن است كه ساير صفات را نيز فرموده است . در جملات اين فراز از خطبه به ترتيب غرض به دو قسم تقسيم شده : اوّل غرض ابتدايى از خلقت جهان كه نماياندن مظاهر حكمت و قدرت و ساير صفات كمال و به تعبير قرآن اسماى حسناست . دوم غرض نهايى و آن حصول آگاهى بر طاعت و تعبد جامعهء بشرى و ارجمند داشتن دعوت است . مطالعهء هستى چگونه به اطاعت مىانجامد ؟ تنبيهاً على طاعته ، به معناى فرمانبردارى است . يكى از امتيازات دين اسلام و بلكه اديان آسمانىِ تحريف شده اين است كه در تمام شئون زندگى انسان از ابتدايىترين حالات انسان گرفته تا پيچيده‌ترين موضوعات ، برنامه دقيق و وسيعى دارند . پياده كردن آن برنامه در تمام شئون زندگى ، اطاعت است ولى تعبد