نيست . توضيح آن‌كه فردى كه از آگاهى دل برخوردار است نشانه‌هاى حكمت و قدرت عظيم را در سرتاسر آفرينش به چشم دل مىبيند و به اين حقيقت پى مىبرد كه هر اثرى ، بر نيروى مؤثر ، دلالت مىكند و صفات و ويژگى اثر نيز نشان‌دهندهء صفات كمالى مؤثرش مىباشد . اگر از هر موجودى ، آنچه را كه از خارجِ ذات خويش گرفته پس بگيريم ، ديگر از خود ، هيچ ندارد كه با آن بتواند به هستى خويش ادامه دهد . آنچه از او مىماند هم‌چون حلقوم تهىِ منتظر مدد است و بس . با توجه به چنين مجموعه‌اى از نيازها و تهى بودن ، ضرورت رسيدن نقطهء جوشش‌ها و توان‌ها به يك ذات لايتغير و بىنياز روشن است . چگونه امكان دارد كه منبع اين همه علم و قدرت و حكمت برنامه‌اى براى بشر نداشته باشد ؟ اوست كه به مقتضاى علم و حكمت و در عين حال با رأفت و رحمت مىتواند برنامه‌اى را پىريزى كند كه در تمام ابعاد ، ضامن سعادت و خوشبختى دو جهان باشد . و اوست كه به دقايق حالاتشان آگاه و آشناست . . . برنامه‌اى استوار كه حاوى اصلاح دنيا و عقبى است ، هر برنامهء ديگر در قبال آن ناقص و يك بعدى است و دست كم همهء ابعاد وجود انسان را در نظر نگرفته است ؛ هر چند طرف‌داران زيادى هم داشته باشد . انسانى كه با دل آگاه به اين حقيقت پى برد بالطبع خواهان برنامه‌اى خواهد بود كه به وسيلهء انبياء عليهم السلام از طرف خداوند متعال ارائه شده و آن برنامه را در كارهاى شخصى و تربيت اولاد و اصلاح اوضاع اجتماعى و روش همسردارى عملى خواهد كرد . بدين سان مىبينيم فرمودهء صديقهء