السلام عليك يا حجة الله و دليل ارادته بحث درباره اراده ، بسيار طولانى است و علماى كلام و فقه و اصول پيرامون آن بسيار سخن گفته اند . اما آنچه اينجا براى ما مهم است اين است كه اراده الهى به معناى امر و نهى و خشنودى و خشم الهى است و كسى كه به اين امور وقوف داشته و مردم را نيز بدان آگاه مىكند ، همان امام معصوم ( عليه السلام ) است . امام ( عليه السلام ) نشان دهنده اراده الهى است و اين حتى محدوده امور شرعى را نيز شامل مىشود ، چرا كه امام ، حلال و حرام الهى و ساير احكام را به مردم آموزش مىدهد . نمونه اى از اراده الهى در كتاب شريف كافى از معلى بن محمد نقل شده كه گفت : از عالِم [ يعنى امام ( عليه السلام ) ] پرسيده شد : خداوند چگونه علم پيدا مىكند ؟ امام فرمودند : بداند و بخواهد و اراده كند و مقدر سازد و حكم صادر كند و اجراء كند ؛ پس اجراء كند آنچه را حكم صادر كرده و حكم صادر كند نسبت به آنچه تقدير كرده و اندازه گرفته و تقدير كند آنچه را اراده كرده ، از علم او مشيت خيزد و از مشيت او اراده آيد و از اراده‌اش تقدير زايد و از تقديرش حكم بر آيد . علم بر مشيت مقدم است و مشيت در درجه دوم است و اراده سوم و تقدير بر قضاى مقرون به امضاء و اجراء واقع شود . براى خداى تبارك و تعالى بداء باشد در آنچه بداند به اين طريق كه چه زمانى خواهد و در چه شرائطى اراده كند براى تقدير اشياء ، و چون قضا به مرحله امضا و اجراء رسيد ، ديگر بداء نيست . علم به هر معلومى پيش از بودن او است و خواست هر چه پديد شود پيش از وجود او در خارج محقق است و اراده پيش از برپا شدن مراد است و تقدير و اندازه براى اين معلومات پيش از آن است كه تفصيل داده شوند و به هم پيوندند