فاعلى است كه در آن‌ها تصرّف مىكند و انجام مىدهد . در اين‌جا وابستگى مربوط است به حسب محل قابل كه بر آنان مبعوث شده است و پذيرش آنان نسبت به خطاب حضرتش كه از بدن شريفش مىشنوند كه به زبان با آنان سخن مىگويد . اين به مانند وقتى است كه پدرى مردى را در تزويج دخترش وكالت مىدهد كه هر گاه كفو و همتايى يافتى ، او را به ازدواج آن مرد درآور . در اين صورت وكالت دادن صحيح است . آن مرد هم شايستگى وكالت را دارد و وكالتش نيز ثابت است . ولى تصرّف او در اين وكالت ، وقتى حاصل مىشود كه اين مرد كفوى پيدا كند كه ممكن است بعد از مدّتها پديد آيد و اين تأخير در پيدايش كفو ، به صحّت وكالت و شايستگى وكيل در وكالت ضررى نمىزند و مشكلى ايجاد نمىكند . اين تمام گفتار سبكى بود به لفظ و عبارت خودش . « 1 » ششم - قسطلانى از احمد و بيهقى و حاكم - كه گويد : حديث صحيح الاسناد است - از عرباض‌بن‌ساريه ، نيز از بخارى و احمد و ابونعيم - كه حاكم اين روايت را صحيح دانسته است - از ميسره . و از ترمذى از ابوهريره ، قسطلانى سپس گفتار « سبكى » را در اين زمينه آورده است . « 2 » هفتم - ديار بكرى از احمد و مسلم و ترمذى و حاكم و بيهقى و ابونعيم و بخارى در تاريخش . « 3 » هشتم - حلبى از « وفاء الوفاء » از ميسره . « 4 » نهم - قندوزى از ترمذى از ابوهريره ، نيز از مشكوة از عرباض‌بن‌ساريه . . . « 5 » دهم - جمال المحدّث . « 6 »

--> ( 1 ) . الخصائص الكبرى 1 : 3 - 5 . ( 2 ) . المواهب اللدنيّة 1 : 5 - 8 . ( 3 ) . تاريخ الخميس 1 : 20 . ( 4 ) . انسان العيون 1 : 355 . ( 5 ) . ينابيع المودّة : 10 . ( 6 ) . روضة الاحباب فى سيرة النبى و الاصحاب .