ميسرة و ابن‌ساريه نقل كرده است . « 1 » چهارم - كازرونى به سندش از عبداللَّه‌بن‌شفيق همين مضامين را آورده است . « 2 » پنجم - سيوطى يك باب آورده تحت عنوان « باب اختصاص پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم به اين‌كه در آفرينش اوّلين پيامبر است و نبوّتش تقدّم داشته و خداوند براى نبوّت او عهد و ميثاق گرفته است . » وى ، اين مطلب را از راويان ذيل نقل كرده است : الف . ابن‌ابىحاتم و ابىنعيم از ابوهريره ب . ابوسهل قطان از سهل‌بن‌صالح همدانى از ابوجعفر محمّدبن‌على عليهما السلام ج . احمد و بخارى و حاكم و طبرانى و ابونعيم از ميسره . د . احمد و حاكم و بيهقى از عرباض‌بن‌سارية . ه . حاكم و بيهقى و ابونعيم از ابوهريره . و . بزار و طبرانى و ابونعيم از طريق شعبى از ابن‌عبّاس . ح . ابونعيم از عمر . ط . ابن‌سعد از ابن‌ابىالجدعا . سپس سيوطى از تقىالدين سبكى گفتارى را در معناى اين احاديث نقل كرده است كه عين عبارت او چنين است : « فائدة : شيخ تقىالدّين سبكى در كتابش « التعظيم و المنّة فى لتؤمننّ به و لتنصرنّه » گويد : در اين آيه نكته‌اى است در تعظيم و بزرگداشت رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم كه بر كسى پوشيده نيست و با وجود آن ، در صورتى كه در زمان آن‌ها آمد ، رسول آنان و مبعوث به سوى آنان بود . بنابراين نبوّت و رسالت آن حضرت ، فراگير و شامل همه‌ى مردم است ، از زمان حضرت آدم تا روز قيامت . در نتيجه پيامبران و امّت‌هاى آنان ، همگى از امّت او به حساب مىآيند .

--> ( 1 ) . دلايل النبوّة 1 : 54 . ( 2 ) . المنتقى من سيرة المصطفى - خطّى .