بدين‌روى سخن حضرتش كه فرمود : « بر همه‌ى مردم مبعوث شدم . » مىرساند كه نبوّت آن جناب ، مخصوص مردم زمان آن حضرت تا روز قيامت نيست ، بلكه افراد پيش از آنان را نيز شامل مىشود . با همين مبنا ، معنى سخن آن حضرت نيز معلوم و روشن مىگردد ، كه فرمود : « كنت نبياً و آدم بين الروح و الجسد . » برخى اين جمله را چنين تفسير كرده‌اند كه خداوند مىداند كه در آينده اين شخص پيامبر خواهد شد . اينان به اين معناى لطيفى كه ما كرديم نرسيده‌اند ؛ زيرا علم الاهى بر همه چيز احاطه دارد . و اين كه در آن شرايط ، حضرت رسول را به نبوّت و پيامبرى توصيف كرده است ، مىبايست نبوّت براى آن‌حضرت در آن زمان ثابت باشد . بدين جهت حضرت آدم ديد كه اسم آن حضرت بر عرش به نام « محمّد رسول اللَّه » نوشته شده است ، پس مىبايست كه حتماً نبوّت آن حضرت در آن زمان ثابت باشد . اگر مقصود آن بود كه خداوند مىداند كه در آينده پيامبر خواهد شد ، چنين ويژگى را نداشت كه پيامبر باشد در حالى كه آدم بين روح و جسد بود ، زيرا خداوند نبوّت همه‌ى پيامبران را در آن زمان مىدانست و اختصاص به حضرت رسول نداشت . پس به ناچار مىبايست خصوصيّتى در پيامبر اسلام باشد كه بدان جهت به امّت خود خبر دهد و اعلام كند تا قدر و منزلت او در پيشگاه پروردگار را بدانند و از اين راه ، خير و مقامى برايشان حاصل شود . سبكى مىگويد : شايد كسى بگويد : مىخواهم اين ارزش و الا و اين قدر و منزلت بالا را بفهمم ، زيرا نبوّت شاخصه‌اى است كه بايد موصوف به آن موجود باشد . وصفى كه بعد از رسيدن به سن چهل سالگى به كسى رسيده ، چگونه پيش از پيدايش آن حضرت موصوف به آن باشد ؟ اگر اين صفت درباره‌ى او در چنين شرايطى درست باشد ، ديگر اوصاف نيز قابل انتساب به آن حضرت هست . در پاسخ مىگويم : در روايات آمده است كه خداوند ، ارواح را پيش از اجساد آفريده است ، پيامبر در اين روايت اشاره به روح و حقيقت شريف خود فرموده است كه عقول و انديشه‌ها ، از درك حقايق و شناخت آن واقعيّات كوتاه است . آن‌ها را آفريدگارشان و كسانى كه از نور الاهى مدد گرفته‌اند ، مىفهمند . خداوند هر يك از اين حقايق را در هر وقتى كه بخواهد ، به هر كس كه بخواهد ، عطا مىكند . پس حقيقت