كتاب « الأربعين » نويسنده محدّث اين كتاب در مقدّمه‌اش تصريح كرده كه احاديث وارده در اين كتاب ، همگى از احاديث معتبره است ، در آن‌جا كه بعد از خطبه‌ى كتاب گويد : بنده‌ى نيازمند به خداى بىنياز ، عطاءاللَّه‌بن فضل اللَّه مشهور به جمال‌الدّين محدّث حسينى كه خداوند حالاتش را نيكو و آرزوهايش را به بخشش و جود فراگيرش ويژگى بخشد گويد : اين كتاب چهل حديث است در مناقب اميرالمؤمنين ، امام‌المتّقين ، رهبر مسلمين ، سرور اولياء و صدّيقين ، روشنگر راه‌هاى حق و يقين ، شكننده‌ى بت‌ها ، فرارىدهنده‌ى گروه‌ها ، صدقه‌دهنده در محراب ، يكّه‌تاز ميدان‌هاى نبرد ، آن‌كس كه به تكريم برادرى با حضرت رسول مكرّم و به عنوان درِ خانه‌ى حكمت و شهر علم برگزيده شده ، به برترى و گزينش او وحى نازل گشته ، كتاب خدابه عنوان ابوالرّياحتين و ابوتراب از او ياد كرده است : هو النبأ العظيم و فلك نوح * و باب اللَّه و انقطع الخطاب - او نبأ عظيم و كشتى نوح و دروازه‌ى خدايى است ، و سخن در همين جا تمام است و كامل . او كسى است كه درباره‌اش رسول خدا فرمود : « من كنت مولاه فعلى مولاه » و برايش چنين دعا كرد كه : « اللَّهُمَّ وال من والاه و عاد من عاداه » و با اين‌گونه ويژگىها گرامىاش داشت . . . هرچند مناقب و فضائلش آن‌قدر فراوان است كه قابل شمارش نيست ، به همان‌گونه كه از ابن‌عبّاس روايت شده است ( مرفوعاً ) كه اگر درختانِ باغ‌ها قلم گردند ( تا آخر حديث ) . . . لكن من به جهت اختصار و با توجّه به كلام پيامبر گرامى اسلام كه فرمود : « هر كس بر امّت من چهل حديث را حفظ و نگه‌دارى كند . . . . » چهل حديث را كه از كتب معتبره بر طريقه‌ى اهل‌البيت نوشته شده است ، در اين جا مىآورم . . .