آيه از اين قرار است : خداوند متعال بر هر طائفه‌اى كه از فرقه‌اى خارج شده‌اند واجب كرده است كه به هنگام بازگشت ، قوم خود را انذار كنند ؛ و نتيجه واجب اين انذار را حذر كردن قرار داده است ؛ بر اساس ادامه آيه : « لعلّهم يحذرون » و آرزوكردن ( ترجّى با لفظ لعلّ ) از سوى خداوند متعال محال است ، پس حمل بر طلب لازم مىشود كه از خداوند متعال به عنوان امر محسوب مىشود . پس اقتضاى وجوب حذر را دارد ، و سه نفر يك فرقه را تشكيل مىدهند و يك طائفه از آنان ، يك نفر يا دو نفر مىباشند . پس اگر راوى روايتى كرد كه اقتضاى منع و جلوگيرى از فعلى را داشت ، ترك آن واجب مىشود ، از جهت واجب‌بودن پرهيز و حذر بر شنونده ، و اگر انجام كار براى يك نفر و دو نفر واجب شد در اين‌جا به طور مطلق واجب مىشود . چون وجهى براى فرق نهادن ميان يك كس و بيشتر نيست . و نيز نبايد گفته شود : طائفه اسمى براى جماعتى است ، به اين دليل كه « هاء » تأنيث به آن اضافه شده و لذا حمل آن بر يك و دو نفر صحيح نيست . چون ما مىگوييم : پيشينيان در تفسيرش اختلاف كرده‌اند . گفته شده : اسمى براى ده نفر است و گفته شده : براى سه نفر : و گفته شده براى دو نفر و گفته شده براى يك نفر است كه اين صحيح‌تر مىباشد . پس مراد از فرموده‌ى خداى متعال : « و ليشهد عذابهما طائفة من المؤمنين » « 1 » يك نفر يا بيشتر است . قتاده چنين گفته است و نيز در علّت نزول قول خداوند متعال : « و إن طائفتان من المؤمنين اقتتلوا » نقل شده است كه آنان دو مرد از انصار بودند كه در حقى نزاع داشتند ، پس يكى از آنان خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم آمد و ديگرى نيامد . و گفته شده است : يكى از آنان از اصحاب

--> ( 1 ) . نور / 2 .