جلال‌الدّين سيوطى در « جمع الجوامع » فضل‌اللَّه بن‌روز بهان شيرازى در « الباطل » على متّقى هندى سيّد محمّد بخارى ميرزا محمّد بدخشانى در كتاب « نزل الأبرار » كه به صحّت آن ملتزم گشته است . محمّد صدر العالم در « معارج العُلى » محمّد امير يمانى در « الروضة النديّة » ثناء اللَّه پانى پتى در « السيف المسلول » مولوى حسن الزّمان گفته‌هاى آنان خواهد آمد ؛ ان‌شاءاللَّه . فايده‌ى پنجم : در ذكر كسانى كه نصّ بر « حَسَن بودن » اين حديث دارند گروهى از دانشمندان بزرگ اهل سنّت اين حديث را مطلقاً و يا از لحاظ بعضى طرق آن ، « حسن » شمرده‌اند و در اين ميان دسته‌اى آن را « صحيح » دانسته‌اند ؛ گروه اخير بر دو قسمند : برخى نخست آن را حسن به شمار مىآورده و بعد « صحّت » آن برايش آشكار شده ، مانند سيوطى كه در مورد خود چنين مىگويد و برخى ديگر ، مانند گنجى بعضى طرق آن را صحيح و بعضى ديگر را حَسن مىديده‌اند . از جمله : ترمذى ، بنابر آن‌چه عبدالحق دهلوى در « اللمعات » به او نسبت داده است . گنجى كه درباره‌ى حديث ابن‌عبّاس گويد : « اين حديث حسن عالى است . » صلاح‌الدّين علائى بدر زركشى بنابر آن‌چه كه مناوى و حسن‌الزّمان به او نسبت داده‌اند . مجد شيرازى در « نقد الصّحيح » ابن‌حجر عسقلانى در فتواهايش و در پاسخ به حديث‌هايى كه سراج قزوينى