پىگير آن‌ها بوده است . سخاوى نسبت به حديث ابن‌عبّاس در « المقاصد الحسنة » سيوطى در « تاريخ الخلفاء » و كتاب‌هاى ديگر سمهودى كه « صحيح دانستن » حاكم و « حسن شمردن » علائى و ابن‌حجر را آورده‌است . و خود نسبت به آن سكوت اختيار كرده پس دست كم به حسن بودن آن قائل است . محمّدبن يوسف شامى صالحى در « سبل الهدى و الرّشاد » ابوالحسن علىّ بن‌عراق در « تنزيه الشّريعة » ابن‌حجر مكّى در « الصواعق » و « المنح المكية » و « تطهير الجنان » و ديگر كتاب‌ها محمّد طاهر فتنى كه سخن علايى و ابن‌حجر را در « تذكرة الموضوعات » نقل كرده است . على قارى در « المرقاة » مناوى در « فيض القدير » محمّد حجازى شعرانى ، بنابرآن‌چه كه عزيزى از او نقل كرده است . عبدالحق دهلوى در « اللمعات » و كتاب‌هاى ديگر عزيزى در « السراج المنير » علىّبن‌على شبراملسى در « تيسير المطالب السنيّة » زرقانى در « شرح المواهب » صبّان در « اسعاف الرّاغبين » شوكانى در « الفوائد المجموعة » حسن على محدّث در « تفريح الأحباب » فايده‌ى ششم : در ذكر كسانى كه حديث را به صورت « مرسل مسلّم » نقل كرده‌اند حديث « أنا مدينة العلم » را بسيارى از بزرگان علماى اهل سنّت ، « مرسل