است ، از اسماعيل‌بن‌موسى فزارى از محمّدبن‌عمر رومى از شريك‌بن‌عبداللَّه از سلمةبن‌كهيل از سويدبن‌غفلة از ابوعبداللَّه صنابحى از على عليه السلام كه گفت : پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : « من خانه‌ى حكمتم و على در آن است و از او پيروى كرده‌اند ابومسلم كجى و ديگران در روايت آن از محمدبن‌عمر رومى و بخارى از اين محمّد در بخش حديث‌هاى غير صحيح روايت كرده است و ابن‌حبّان او را ثقه شمرده و ابوداود او را ضعيف دانسته است . ترمذى بعد از نقل حديث گويد : اين حديث ناآشناست و بعضى آن را از شريك نقل كرده و از صنابحى نام نبرده‌اند ، و اين حديث از احدى از ثقات غير شريك شناخته نشده است . گويم : پس حديث از فردهاى رومى بيرون مىآيد و مسلم درباره‌ى شريك احتجاج مىكند و بخارى براى آن تعليق نوشته و ابن‌معين و عجلى او را ثقه دانسته و اين توثيق بر حُسن حديث افزوده است . عيسىبن‌يونس گويد : هرگز كسى را پارساتر از شريك در علمش نديدم . بنابراين حديث مفرد او حسن خواهد بود و روايتى كه صنابحى از آن حذف شده است ، حديث را ردّ نمىكند چون سويدبن‌غفله از تابعان مخضرم است كه از ابوبكر و عمر و عثمان و على روايت كرده و از آنان حديث شنيده است . پس آوردن نام صنابحى در سند حديث از جهت اتّصال بيشتر اسنادهاى حديث است . ونتيجه : اين حديث با دو نقل ابومعاويه و شريك به درجه‌ى « حسن » مىرسد كه به آن احتجاج شده و لذا ضعيف نخواهد بود ، چه رسد به اينكه ساختگى باشد . و من از كسى كه اين حديث را در « الموضوعات » آورده ، طعن مؤثّرى در اين دو سند نديده‌ام و توفيق از خداوند است . سخن شيخ مجدالدّين پايان يافت . » سپس شيخ عبدالحق دهلوى سخن سخاوى را در « المقاصد الحسنة » آورده و هر دو گفتار را درست شمرده است . اين حديث را در كتاب « اشعة اللمعات » تفسير كرده و معنى آن را بيان نموده و گفته است : « اصل در روايت اين حديث ابوالصلت عبدالسلام‌بن‌صالح هروى