هميشگى است كه در هم‌جوارى و نزديكى با خداوند مىباشد . از سوى ديگر ، به خاطر اين كه دادگسترى و بخشندگى خداوند بر عهده خودش مىباشد و سزاوار نيست كه بندگان وظيفه‌اى در برابر اين گونه كارها قرار دهند ؛ زيرا بايد تمامى كارها خالص براى خداوند باشد و هر كارى بر او باشد ، مزد ايشان نيز بر عهده خود خداوند است ، نه ديگران . افزون بر اين كه خداوند متعال مىفرمايد : « وَيا قَوْمِ لاأَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مالًا إِنْ أَجرِيَ إِلّا عَلَى اللَّهِ » ؛ و اى قبيله و امت من ! از شما هيچ پاداش و مالى نمىخواهم ، فقط پاداش من بر عهده خداوند مىباشد . در آيه ديگرى مىفرمايد : « يا قَوْمِ لاأَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِنْ أَجْرِيَ إِلّا عَلَى الَّذي فَطَرَني » ؛ اى قبيله من ! هيچ پاداشى از شما نمىخواهم ، پاداش من فقط بر عهده كسى است كه مرا آفريد . بنابراين ، اگر شخصى از معناى آيه مودّت سؤال كند كه مگر خداوند از آن‌ها در برابر انجام وظيفه الهى پاداش نخواسته است ؟ پاسخ مىدهيم : مطلب اين گونه نيست ؛ زيرا به دليل عقلى روشن و آيات