خلأ نبوّت پر گردد و امام ، كار پيامبر را در ميان افراد امّت انجام مىدهد ، با اين تفاوت كه او پيامبر نيست . امامت و ديدگاه شيعه با تعريفى كه براى « امام » و « امامت » شده است ، شيعهء اماميّه به لوازم اين تعريف پايبند بوده و آن‌ها را از معتقدات خود به شمار مىآورد ؛ ولى پيروان مكتب سقيفه و توجيه‌گران قضاياى پس از رحلت پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله ، از پذيرش آن و التزام به لوازم تعريفى كه خود به صحّت آن اعتراف دارند ، سر باز زده‌اند . شيعه مىگويد : بنابر تعريفى كه براى امامت شده است ، آن چه براى پيامبر ثابت است ناگزير بايد براى امام نيز ثابت باشد ، مگر منصب نبوّت ؛ كه در نتيجه ، امام نيز همانند پيامبر هم داراى ولايت تكوينى و هم تشريعى خواهد بود . امام ولايت تكوينى دارد به اين معنا كه به اذن و عطاى خداوند متعال ، در امور جارى در جهانِ هستى تصرّف مىكند و اين قدرت و حقّ را از طرف خداوند متعال دارد كه در موجودات تصرّف نمايد . امام ولايت تشريعى دارد به اين معنا كه حقّ امر و نهى در همهء امور دين و دنيا - به حسب تعريفى كه براى امامت شده است - بر جميع