افراد امّت براى او ثابت است و كسى نمىتواند از فرمان او سرپيچى نمايد . البتّه در ميان علماى اهل سنّت ، آنان كه داراى مذاق و مشرب عرفان بوده و به تصوّف گرايش دارند ، مقام ولايت تكوينى را براى ائمّهء ما عليهم السلام قائل هستند ؛ چراكه آنان اين مقام را براى مطلق « اولياء اللَّه » ثابت مىدانند و ائمّهء ما را گرچه « امام » نمىدانند ، ولى از اولياى بزرگ به شمار مىآورند . سوّمين مقامى كه شيعه براى امامان عليهم السلام قائل است ، مقام حكومت و فرمانروايى و اجراى احكام و قوانين الهى است . حكومت بُعدى از ابعاد امامت است ، نه اين كه امامت و حكومت يك حقيقت باشند و مترادف دانستن اين دو واژه ، اشتباه محض است . حكومت ، شأنى از شؤون امامت است كه گاهى در دست امام بوده و به دست او واقع گرديده ، مانند حكومت امير مؤمنان على عليه السلام و حكومت امام حسن مجتبى عليه السلام و گاهى همچنين نبوده ، مانند حال بقيّه ائمّه عليهم السلام كه در زندان‌هاى حكومت جابر و ظالم وقت بوده‌اند و يا تحت فشار آن‌ها بوده ، و يا مثل زمان ما كه امام عليه السلام در پسِ پردهء غيبت است ، كه به حسب ظاهر امام عليه السلام بسط يد و نفوذ كلمه ندارد ، ولى در عين حال امامتش محفوظ است .