راوى ديگرى مىگويد : نزد زيد بن ارقم رفتم و به او گفتم : دامادم از تو حديثى در شأن على عليه السلام در روز غدير خم براى من نقل كرده است . من دوست دارم آن حديث را از خودت بشنوم . زيد بن ارقم در پاسخ گفت : شما مردم عراق حالاتى داريد كه مانع از نقل حديث براى شما مىشود . به او گفتم : از طرفِ من مشكلى براى تو ايجاد نخواهد شد . وقتى از جانب من مطمئن شد ، درخواست مرا پذيرفت و گفت : آرى ، ما در جُحْفه بوديم . . . سپس واقعه را تا آخر نقل نمود . به او گفتم : آيا رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله فرمود : اللهمّ والِ مَنْ والاهُ وعادِ مَن عاداهُ ؟ ؛ خدايا ! دوست بدار هر كه او را دوست بدارد و دشمن باش با كسى كه با او دشمنى ورزد . زيد بن ارقم گفت : من آن چه را كه شنيدم به تو بازگو كردم . « 1 » اكنون اگر اين حديث را كه در مسند احمد از زيد بن ارقم نقل شده است ، با حديثى كه در بخش پيشين از زيد بن ارقم آورديم - كه آن نيز در مسند احمد آمده بود - بسنجيد ، به خوبى درمىيابيد كه در اين نقل ، از بيان ذيل حديث كه همان جملهء دعاى رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله

--> ( 1 ) . مسند احمد : 4 / 368 .