در حقّ دوستان و نفرين آن بزرگوار بر دشمنان اميرالمؤمنين عليه السلام است خوددارى شده است ، آن جا كه فرمود : فمن كنت مولاه ، فإنَّ عليّاً مولاه ، اللهمّ عاد من عاداه ووال من والاه ؛ هر كه من مولا و سرپرست او هستم ، پس على مولا و سرپرست اوست . خدايا ! دشمن بدار هر كه با على دشمنى ورزد ؛ و دوست بدار آن كه با او از در دوستى درآيد . در حالى كه همين جمله توسّط خود زيد بن ارقم در كتاب مسند احمد - آن سان كه گذشت - موجود است . جالب توجّه اين كه احمد بن حنبل اين دو حديث را با فاصلهء چند صفحه آورده است ؛ ولى زيد بن ارقم در يك حديث كلام رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله را به طور كامل بيان نمىكند و از نقل دعاى پايانى حديث خوددارى مىنمايد و در حديث ديگر ، كه براى شخص ديگرى بوده ، حديث را با دعاى پايانى آن نقل مىنمايد . البتّه ما به زودى متن ديگرى را از معجم كبير طبرانى ، خواهيم آورد كه زيد بن ارقم اين حديث را به طور كامل و با دعاى پايانى آن براى شخص سومى بيان مىكند . پيش از نقل روايت زيد بن ارقم از معجم كبير طبرانى ، به كيفيّت نقل