و تفضّل خاصّ خداى منّان هستند ، يعنى مقرّب درگاه الهى هستند و آنان در مقام گفتار بر حضرت حق پيشى نمىگيرند ، تا گفتارى از خداى متعال به آنان نرسد ، بدان تكلّم نمىكنند و در مقام عمل نيز جز به آن چه امر به آن شده‌اند ، اقدام نمىنمايند . نتيجهء سخن اين كه فرمايش رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله در حديث ولايت با همين مضامين تطبيق كرده و همهء اين‌ها عصمت صاحب اين مقامات را بيان مىكند . حديث ولايت بيان‌گر ولايت امير مؤمنان على عليه السلام همانطور كه پيش‌تر اشاره شد ، جهت دوم در بررسى حديث ولايت اين است كه اين حديث ، ولايت اميرالمؤمنين عليه السلام را بيان مىكند ؛ آن جا كه پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله فرمود : علي منّي وأنا من علي وهو وليّكم من بعدي . على از من است و من از على هستم و او ولى و سرپرست شما پس از من است . با استدلال به اين سخن ، اولويت در تصرّف براى على عليه السلام ثابت مىشود و البته اين اولويت ، مستلزم امامت است . اين استدلال را از شش محور پى مىگيريم :