بنا بر اين ، واژهء ولايت ، هم در اين آيهء مباركه و هم در اين حديث ، با تعبير « وليّكم » آمده است . واژهء ولايت از نظر لغوى داراى معانى مختلفى است ؛ اين معانى مختلف يا در يك معنا مشترك هستند و يا خير . اگر مشترك باشند هر كدام از آن‌ها مورد و مصداقى از آن معنا خواهند بود كه به آن مشترك معنوى گفته مىشود ، و اگر هيچ اشتراكى با هم نداشته باشند ، تنها در لفظ مشتركند كه به آن مشترك لفظى گفته مىشود . معناى اول ولايت ، مشترك معنوى است ؛ يعنى ولايت هميشه به يك معنا مىآيد و معانى ديگر هر كدام مصداقى از آن معناى واقعى خواهد بود يعنى : عهده‌دار شدن كار ديگرى . به عنوان مثال وقتى گفته مىشود : فلانى ولىّ فلانى است يعنى او عهده‌دار كارهاى فرد دوم است ، و يا وقتى گفته مىشود : اين شخص ولىّ اين طفل صغير است يعنى او مسئوليّت كارهاى طفل را به عهده گرفته است . و نيز ولىّ امر به كسى گفته مىشود كه تمامى كارهاى آن امر به عهدهء او باشد . به همين علّت است كه به سلطان و پادشاه « ولىّ » گفته مىشود ؛ زيرا تمامى امور مملكت به عهدهء اوست و او اين مسئوليت كشوردارى را به عهده گرفته است .