پس اگر كسى خواست خدا را ببيند ، آيه ، نشانه و علامت او را ببيند . البته ديدن دو جور است : 1 . ديدن بصرى ، 2 . ديدن بصيرتى . خداوند متعال را با بصيرت بايد ديد . دوم آن كه خود ائمّه عليهم السلام آيات خدا هستند . سوم آن كه معلوم مىشود كه خداوند متعال آيات متعدّدى دارد ؛ يعنى علاوه بر اين كه شما ائمّه ، آيات خدا هستيد ، آيات خداوند متعال نيز نزد شماست . اگر مقدارى با قرآن آشنايى پيدا كنيم و در آن تأمّل و تدبّر نماييم مىبينيم كه تمام عقايد ، مبانى اعتقادى و معارف ما ريشهء قرآنى دارند . در قرآن مجيد آمده است : « قُلْ إِنَّمَا اْلآياتُ عِنْدَ اللَّهِ » ؛ « 1 » بگو : همه آيات فقط نزد خدا است . شايد فرد مغرض و مريضى بگويد : اين جمله از زيارت جامعه نيز با قرآن منافات دارد كه پاسخ او را پيش‌تر داديم و از آن چه گذشت معلوم شد كه وجود آيات عند الأئمة ؛ يعنى آن چه كه عنداللَّه است عند الأئمة نيز موجود است . پيش‌تر ملاحظه شد كه اولياى خدا افعالشان را به خداوند متعال نسبت مىدهند . در اين جا باز از قرآن مجيد شاهد مىآوريم كه در عين اين كه قرآن مىفرمايد : « اْلآياتُ عِنْدَ اللَّهِ » ، دلالت دارد بر اين كه : آيات عند الأئمّة است . در آيه مباركه‌اى مىخوانيم : « وَكَذلِكَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ فَالَّذينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَمِنْ هؤُلاءِ مَنْ يُؤْمِنُ بِهِ وَما يَجْحَدُ بِآياتِنا إِلَّا الْكافِرُونَ * وَما كُنْتَ تَتْلُوا مِنْ

--> ( 1 ) . سوره‌هاى انعام ( 6 ) : آيه 109 و عنكبوت ( 29 ) : آيه 50