ائمّه عليهم السلام در روز قيامت ، هم شاهدند و هم شفيع ، هم مدّعى هستند و هم حاكم . وقتى در اين عالَم محكمه‌اى تشكيل مىشود حاكمى در جايگاه قرار مىگيرد و مدّعى و مدّعى عليه - كه متخاصمين هستند - بر حاكم وارد مىشوند . حاكم از مدّعى بيّنه طلب مىكند ، اگر شهود داشته باشد ، اقامه بيّنه مىكند . آن گاه حاكم ، حكم مىكند ، يا به نفع مدّعى يا به نفع مدّعى عليه . در اين دنيا در محكمه قضايى حاكم غير از مدّعى و مدّعى عليه است و شاهدهاى عادل غير از مدّعى و مدّعى عليه هستند . از طرف ديگر ، در اين عالَم ، اگر يكى از اين دو طرف شفيعى داشته باشد ، او شفيع را نزد اين حاكم مىآورد كه شفيع غير از شاهد است و شاهد غير از مدّعى و مدّعى عليه و مدّعى و مدّعى عليه نيز غير از حاكم هستند . اما به حكم آيات و روايات در روز قيامت ، ائمّه عليهم السلام هم حاكمند و هم شفيع ، هم مدّعى هستند و هم شاهد . « 1 » اگر بخواهيم دليل‌هاى آن چه گفتيم به تفصيل شرح دهيم از بحث خارج خواهيم شد . چكيده سخن اين كه رجوع خلايق به ائمّه عليهم السلام و تصدّى حساب خلايق در روز قيامت توسّط آن بزرگواران مآلًا به خود خداوند متعال برمىگردد . اين معنا را از آيات و روايات به طور تفصيل استفاده كرديم .

--> ( 1 ) . بصائر الدرجات : 83 ، حديث 11 ، الكافى : 1 / 251 ، حديث 7 ، الأمالى ، شيخ صدوق : 121 ، بحار الأنوار : 22 / 441 و 49 / 283 ، حديث 1 ، شواهد التنزيل : 1 / 119 ، حديث 129 ، تفسير مجمع البيان : 1 / 417