قرآن كريم مىفرمايد : « وَقُلِ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ فَمَنْ شاءَ فَلْيُؤْمِنْ وَمَنْ شاءَ فَلْيَكْفُرْ » ؛ « 1 » بگو : اين حقّ از سوى پروردگارتان براى شما آمده است ؛ هر كس مىخواهد ايمان بياورد ( و اين حقيقت را بپذيرد ) و هر كس مىخواهد كافر گردد . بنابراين ، ما بايد به سوى حق برويم و طالب حق باشيم ، آن را پيدا كنيم و از آن پيروى نماييم ، و گرنه حق در جاى خود قرار دارد . نبايد انتظار داشته باشيم كه حق به خانه ما بيايد ، ما بايد به خانه حق برويم . از اين رو بحث شده كه در داستان سقيفه و مسائل بعدى آن ، آيا اميرالمؤمنين عليه السلام موظّف بودند مردم را به سوى خودشان دعوت كنند و قيام به سيف نمايند ؟ حضرت در روايتى مىفرمايند : . . . يا جابر ! مثل الإمام مثل الكعبة إذ يؤتى ولا يأتي ؛ « 2 » اى جابر ! مَثَل امام مَثَل كعبه است كه سُراغ كعبه مىروند و كعبه به سراغ كسى نمىآيد . در حديث ديگرى پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله مىفرمايند : يا علي ! أنت بمنزلة الكعبة تؤتى ولا تأتي ؛ « 3 » اى على ! جايگاه تو همانند كعبه است كه مردم بايد به سراغ آن بروند و كعبه به سراغ آن‌ها نمىآيد . آن گاه خداوند متعال در قرآن مجيد مىفرمايد :

--> ( 1 ) . سوره كهف ( 18 ) : آيه 29 ( 2 ) . كفاية الاثر : 248 ، بحار الأنوار : 36 / 358 ، حديث 226 ( 3 ) . المسترشد : 675 ، المناقب ، ابن شهرآشوب : 3 / 38 ، الصراط المستقيم : 3 / 111 ، بحار الأنوار : 39 / 48 ، اسد الغابه : 4 / 31 ، ينابيع المودّه : 2 / 85 ، حديث 158