اهل بيت عليهم السلام از غلوّ و تقصير چيست و در نهايت در اين زمينه سخنى از علّامه مجلسى رحمه اللَّه نقل كرديم . « 1 » كوتاه سخن اين كه بايد ائمّه عليهم السلام را بشناسيم ، چون متابعت بدون شناخت و معرفت معنا يا فايده ندارد و معرفت هر كسى از طريق خود او بهتر است تا از طريق ديگرى . بهتر است انسان از خود شخص بپرسد ، اگر راستگو باشد واقعيّت را بگويد ، چرا به ديگران مراجعه كنيم كه ديگران بعضى از روى غرض ، بعضى از روى حبّ ، بعضى از روى حسد ، بعضى با گمان ، بعضى از روى حدس و بعضى با سوءظن او را معرفى خواهند كرد . اما اگر خود شخص ، خودش را معرفى كند و راست بگويد ، مدرك و حجّت خواهد بود . درباره پيامبر اكرم و ائمّه اطهار عليهم السلام نيز چنين است . شكى نيست كه ائمّه عليهم السلام داراى حالات و مقاماتى بودند و فضايلى داشتند و صادق القول بودند كه همه اين‌ها از امور مسلّمه و طبق روايات معتبرى به ما رسيده است . بنابراين سه مقدمه ، اگر روايت معتبرى حاكى از شأنى از شئون امام عليه السلام باشد كه اين شأن با موازين شرعى و عقلى منافات نداشته باشد ما موظفيم طبق آن روايت به امام عليه السلام معتقد بشويم ، مگر اين كه كسى در اين مقدمات مناقشه داشته باشد كه اگر معاند نباشد او را تفهيم مىكنند و مناقشه‌اش بر طرف مىشود . به نظر مىرسد هيچ شيعى حتى غير شيعىِ منصف در هيچ يك از اين مقدمات مناقشه نمىكند . بنابر آن چه گذشت ما نمىتوانيم مقامات و منازل ائمّه عليهم السلام را با عقول

--> ( 1 ) . ر . ك : جلد يكم ، صفحهء 78 - 88 از همين كتاب