« قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى » ؛ « 1 » بگو : من مزدى از شما در برابر رسالتم جز محبّت در مورد نزديكانم ( اهل بيتم ) نمىخواهم . چرا در اين جا نمىفرمايد : « إلّا المودّة للقربى » يا « إلّا المودّة بالقربى » ؟ بلكه مىفرمايد : « في القربى » . از طرفى « إلّا مودّة القربى » خودش متعدى است ، اصلًا « في » هم لازم نيست . پس كلمهء « في » در اين جا نكته دارد . البته كسانى كه اهل دقّت نباشند مخصوصاً غير اهل لسان و غير آشنا به قرآن ممكن است اشكال كنند . مثلًا عالم سنّى هندى صاحب تحفه اثنا عشريه در اين جا گفته كه چرا نفرمود : « للقربى » ؟ البته هندى بودن او عذر نخواهد بود ، امّا اهل دقّت نيست و ادّعا مىكند كه اهل علم به قرآن است . معلوم مىشود كه چنين نيست . در اين صورت به تفاسير و اهل فن و فهم و دقّت بايد مراجعه كند كه چه نكته‌اى دارد ؟ و گرنه معذور نخواهد بود ، و اشكال چنين فردى تعصّب و غرض ورزى خواهد بود . اگر اشكال كننده اهل لسان باشد بيشتر جاى تعجّب است ، مگر اين كه حمل بر صحّت كنيم و بگوييم جاهل است ( ! ! ) ولى آيا مىشود درباره ابن تيميّه حمل بر صحّت كرد ؛ چرا كه مىگويند : او عرب است ، ادّعا مىكند اهل علم به قرآن هستم . در اين جا اشكال كرده كه چرا قرآن فرموده : « فى القربى » ؟ چرا نفرموده : « للقربى » ؟ ! اين‌ها يا از نكته آيه مباركه غافلند و يا متعصّب هستند .

--> ( 1 ) . سوره شورى ( 42 ) : آيه 23